Lśnienie

Po „Carrie” i „Miasteczku Salem”, osadzonych w Maine, King szukał innej scenerii. Otworzył atlas Stanów Zjednoczonych i trafił palcem na Boulder w Kolorado. Pod koniec września 1974 roku, jak wspomina na swojej oficjalnej stronie, zameldował się z Tabithą w hotelu Stanley w pobliskim Estes Park. Byli jedynymi gośćmi, bo hotel zamykano na sezon. Zjedli kolację w pustej sali przy muzyce z taśmy, a potem King sam chodził po korytarzach i trafił do baru, gdzie obsługiwał go barman o nazwisku Grady.

Tej nocy przyśnił mu się trzyletni syn uciekający korytarzem przed wężem strażackim. Gdy się obudził, miał już szkielet książki. Wróciła też porzucona w 1972 roku powieść „Darkshine” o chłopcu z nadprzyrodzonymi zdolnościami. Na fabułę wpłynęły „Nawiedzony dom na wzgórzu” Shirley Jackson, opowiadania Poego i powieść Roberta Marasco „Burnt Offerings”. Pierwszą wersję King napisał w niespełna cztery miesiące, a tytuł zaczerpnął z piosenki Johna Lennona „Instant Karma!”.

Na postacie i scenerię wpłynęły osobiste doświadczenia Kinga, w tym walka z alkoholizmem. Sam autor mówił, że książka była też rodzajem wyznania: jako młody ojciec bywał przerażony złością, którą czasem czuł wobec własnych dzieci, i przelał to na bohatera, który złamał synowi rękę i sam był bity w dzieciństwie. W fabule nadprzyrodzone siły hotelu działają na Jacka przez izolację, nałóg i gniew, a echa dawnych tragedii stają się coraz groźniejsze. Dar Danny’ego sprawia z kolei, że to dziecko widzi więcej niż dorośli i samo decyduje, co im powiedzieć.

„Lśnienie” było pierwszym bestsellerem Kinga w twardej oprawie i ugruntowało jego pozycję autora grozy. W 1978 roku powieść była nominowana do Nagrody Locusa za najlepszą powieść fantasy. Film Stanleya Kubricka z 1980 roku, napisany z Diane Johnson, uznawany jest za jeden z najważniejszych horrorów w historii kina, ale King pozostał nim rozczarowany i krytykował sposób potraktowania głównych tematów książki oraz postaci Wendy. Miniserial z 1997 roku, do którego scenariusz napisał sam King, przyjęto najpierw dobrze, choć z czasem krytycy oceniają go niżej niż film Kubricka. Ekranizacja „Doktora Sena” w reżyserii Mike’a Flanagana z 2019 roku zyskała aprobatę autora.