Lśnienie

Którego „Lśnienia” dotyczy ta karta?

Stephen King jest autorem scenariusza miniserialu z 1997 roku, a nie filmu Stanleya Kubricka z 1980 roku. Obie realizacje wyrastają z tej samej powieści, lecz powstały w innych warunkach i inaczej rozkładają akcenty. Telewizyjne „Lśnienie” wyreżyserował Mick Garris, z którym pisarz współpracował także przy innych ekranizacjach.

Jack Torrance przyjmuje pracę zimowego dozorcy hotelu Overlook. Przyjeżdża z żoną Wendy i synem Dannym, licząc na spokój potrzebny do pisania i odbudowania rodzinnego życia. Odcięcie od świata daje jednak przestrzeń dawnym urazom, uzależnieniu i siłom związanym z historią budynku. Danny dostrzega więcej niż dorośli dzięki szczególnej zdolności nazywanej lśnieniem.

Rodzina w centrum opowieści

King był niezadowolony z części rozwiązań przyjętych w adaptacji Kubricka. Własny scenariusz pozwolił mu ponownie rozłożyć ciężar między nadprzyrodzonym zagrożeniem a dramatem człowieka zmagającego się z alkoholizmem i poczuciem porażki. Dłuższy format zostawia więcej miejsca na relacje Jacka z Wendy i Dannym.

Przy analizie scenariusza szczególnie przydatne jest śledzenie tego, jak zwyczajne rodzinne rozmowy zmieniają znaczenie pod wpływem izolacji. Hotel nie jest wyłącznie efektowną scenerią. Jego przeszłość i obietnice oddziałują na bohaterów, a opowieść stopniowo łączy zagrożenie fizyczne z utratą zaufania między najbliższymi.

Obsada, miejsce zdjęć i emisja

Jacka zagrał Steven Weber, Wendy Rebecca De Mornay, a Danny’ego Courtland Mead. W roli Dicka Halloranna wystąpił Melvin Van Peebles. ABC pokazała trzy części między 27 kwietnia a 1 maja 1997 roku. Są to daty amerykańskiej emisji, nie polskiej premiery.

Zdjęcia realizowano między innymi w hotelu Stanley w Estes Park w Kolorado, związanym z genezą powieści. King pojawia się na ekranie jako prowadzący orkiestrę Gage Creed. Obecność autora jest więc podwójna: odpowiada za scenariusz i występuje w niewielkiej roli.

Jak porównywać adaptacje?

Najwięcej daje zestawienie sposobu przedstawienia Jacka, samodzielności Wendy, perspektywy Danny’ego i roli hotelu. Karty wersji z 1997 roku oraz filmu z 1980 roku pozwalają oddzielić obsadę i kontekst obu produkcji. Ich scenariuszy nie należy traktować jako kolejnych redakcji tego samego tekstu.