Sleepwalkers

Scenariusz bez wcześniejszej powieści

„Sleepwalkers” powstało jako oryginalna historia filmowa Stephena Kinga. Nie jest adaptacją jego wcześniej opublikowanego opowiadania ani powieści. Film wyreżyserował Mick Garris, a Columbia Pictures wprowadziła go do amerykańskich kin 10 kwietnia 1992 roku. King mógł tutaj od początku projektować historię poprzez sceny, zamiast skracać istniejącą narrację literacką.

Rodzina Bradych

Charles Brady i jego matka Mary sprawiają wrażenie ludzi, lecz należą do gatunku istot żywiących się energią życiową młodych kobiet. Potrafią zmieniać wygląd i ukrywać swoją prawdziwą naturę. Charles zbliża się do Tanyi Robertson, która nie zna celu jego zainteresowania. Pozornie zwyczajna znajomość zostaje wpisana w mechanizm polowania.

Ważną rolę odgrywają koty, odporne na złudzenie ludzkiej postaci Bradych. Clovis nie jest wyłącznie zwierzęciem pojawiającym się dla urozmaicenia scen: ma znaczenie dla tego, co bohaterowie potrafią rozpoznać i zrobić. Zasady dotyczące zmiennokształtności i naturalnego wroga tworzą własną odmianę wampirycznej mitologii.

Uwodzenie i zależność

Scenariusz opiera zagrożenie na różnicy między atrakcyjną powierzchnią a drapieżnym zamiarem. Charles może funkcjonować wśród ludzi, ponieważ nie ujawnia tego, czego potrzebuje do przetrwania. Jego relacja z Mary narusza również zwyczajne wyobrażenia o rodzinnej bliskości. Horror cielesny spotyka się więc z opowieścią o zamkniętej, destrukcyjnej zależności.

W odróżnieniu od historii o nieznanym sprawcy niepokój wynika tu w dużej mierze z przewagi wiedzy widza nad potencjalną ofiarą. Obserwujemy sytuację, która dla Tanyi może wyglądać obiecująco, wiedząc, że kryje się za nią inne znaczenie.

Obsada i miejsce w pracy Kinga

Charlesa zagrał Brian Krause, Mary Alice Krige, a Tanyę Mädchen Amick. King wystąpił epizodycznie jako pracownik cmentarza. Film należy do współprac autora z Garrisem, który później realizował także jego telewizyjne scenariusze.

Do porównania nadaje się „Lśnienie” z 1997 roku: tam ten sam duet pracował nad adaptacją powieści. Z kolei „Cat’s Eye” pozwala przyjrzeć się innemu wykorzystaniu kota jako aktywnego uczestnika opowieści grozy.