Cat’s Eye

Trzy historie i jeden wędrujący kot

„Cat’s Eye” jest filmową antologią, której części łączy kot przemieszczający się między miejscami wydarzeń. Pierwsza historia, „Quitters, Inc.”, dotyczy firmy stosującej przerażające metody odzwyczajania klientów od papierosów. Druga, „The Ledge”, zamienia zakład w próbę przetrwania na gzymsie wysokiego budynku. W trzeciej, „General”, kot trafia do dziewczynki zagrożonej przez małego nocnego napastnika.

Każdy epizod korzysta z innego rodzaju lęku. Pierwszy opiera się na utracie kontroli nad własnym życiem, drugi na fizycznym zagrożeniu i narzuconych zasadach gry, trzeci na dziecięcej bezbronności podczas snu. Wędrówka zwierzęcia nadaje tym odmiennym opowieściom wspólny kierunek.

Co pochodzi z „Nocnej zmiany”?

Dwie pierwsze części King opracował na podstawie utworów ze zbioru „Nocna zmiana”. „General” powstał na potrzeby produkcji. Całości nie należy więc określać ani jako ekranizacji jednej książki, ani jako scenariusza w pełni niezależnego od wcześniejszej prozy.

To rozróżnienie pomaga przy porównywaniu wersji literackich i filmowych. W dwóch segmentach można analizować, jak King skraca dialogi, wybiera sytuacje i przenosi napięcie z narracji na obraz. W trzecim punktem wyjścia jest od razu scena przeznaczona dla kamery. Łącznik w postaci kota porządkuje materiał, który w zbiorze opowiadań funkcjonował samodzielnie.

Realizacja i obsada

Film wyreżyserował Lewis Teague. Amerykańska premiera odbyła się 12 kwietnia 1985 roku. W obsadzie znaleźli się Drew Barrymore, James Woods, Alan King, Robert Hays i Candy Clark. Barrymore, wcześniej związana z ekranizacją „Podpalaczki”, należy do najbardziej rozpoznawalnych twarzy produkcji.

Antologiczny format pozwala zmieniać ton bez konieczności utrzymywania przez cały film jednego zestawu bohaterów. Groteskowe pomysły przeplatają się z napięciem, a krótka forma wymusza szybkie ustanowienie zagrożenia. Efekt zależy od precyzji sytuacji i puenty bardziej niż od rozbudowanej historii postaci.

Miejsce w filmografii Kinga

Informacje o realizacji zbiera karta „Oka kota”. Inny wariant antologii napisał King w „Creepshow”. Z kolei w „Sleepwalkers” ponownie nadał kotom ważną rolę w konflikcie ludzi z nadprzyrodzonym zagrożeniem, choć sama opowieść ma już zupełnie inną konstrukcję.