Autopsy Room Four

„Prosektorium numer cztery” („Autopsy Room Four”) rozpoczyna się od dramatycznej pomyłki. Howard Cottrell odzyskuje świadomość, gdy zostaje przewieziony do sali sekcyjnej. Pamięta poszukiwanie piłki golfowej w lesie, ale teraz nie może się poruszyć ani powiedzieć, że żyje. Słyszy rozmowy osób przygotowujących się do pracy i próbuje znaleźć jakikolwiek sposób, by zwrócić ich uwagę.

Świadomość uwięziona w ciele

Czytelnik wie, że Howard żyje, podczas gdy osoby wokół stołu postępują tak, jakby miały przed sobą ciało zmarłego. Ta różnica wiedzy napędza scenę. Zagrożenie nie wymaga istoty nadprzyrodzonej: rodzi się z błędnego rozpoznania i z faktu, że bohater nie może zakomunikować najprostszej informacji.

Narracja skupia się na odczuciach i wewnętrznym komentarzu Howarda. Rozmowy personelu, odgłosy pomieszczenia i oczekiwanie na następny ruch nabierają znaczenia, którego nie miałyby w zwykłym dniu pracy. Czarny humor nie usuwa lęku, lecz podkreśla bezradność człowieka traktowanego jak przedmiot procedury. To literacki wariant strachu przed uznaniem żywego za martwego, osadzony w nowoczesnej scenerii medycznej.

Publikacja i wydania

Pierwodruk anglojęzyczny: „Six Stories”, 1997.

Utwór można znaleźć w zbiorze „Wszystko jest względne” („Everything’s Eventual”), wydanym w oryginale w marcu 2002 roku. Data zbioru anglojęzycznego nie oznacza daty polskiego przekładu.

Powiązane lektury

Przeczytaj o utworze „In the Deathroom”.