Talizman

Pomysł na „Talizman” zaczął nabierać kształtu na początku 1977 roku, gdy King przeprowadził się z rodziną do Londynu. Poznał tam Petera i Susan Straubów oraz ich dzieci. Pisarze się zaprzyjaźnili, bo obaj cenili nawzajem swoje książki. Po trzech miesiącach Kingowie wrócili do Stanów Zjednoczonych. Straub i King wiele razy rozmawiali o wspólnej książce, ale przez lata nic z tego nie wynikało. Do współpracy doszło dopiero wtedy, gdy Straubowie również przenieśli się do Ameryki. Powieść wydało Viking Press 8 listopada 1984 roku.

Literacka przyjaźń trwała po premierze. W 1999 roku autorzy zaczęli pracę nad kontynuacją „Czarny Dom”, wydaną w 2001 roku. Jack jest w niej dorosłym, emerytowanym detektywem z wydziału zabójstw w Los Angeles i prowadzi śledztwo w sprawie serii morderstw w miasteczku French Landing w Wisconsin. Trzecia i ostatnia część cyklu, „Other Worlds Than These”, ukazała się w październiku 2026 roku.

W powieści dwa światy odbijają się w sobie nawzajem. Wydarzenia z Terytoriów mają odpowiedniki w Ameryce: Jack przypomina sobie rozmowę ojca z Morganem o tym, że zamach polityczny w Terytoriach odpowiadał niemieckiej inwazji na Polskę. Geografia równoległego świata także odwzorowuje Stany Zjednoczone. Wschód, odpowiednik Wschodniego Wybrzeża, jest najgęściej zaludniony i rządzony feudalnie przez królową. Środek, odpowiadający amerykańskim równinom, to zbożowe tereny zwane „Outposts”. Na zachodzie leżą „Blasted Lands”, kraina zniszczona przez promieniowanie, pełna mutantów i kul ognia, będąca odbiciem amerykańskiego Południowego Zachodu, zwłaszcza Nowego Meksyku, gdzie testowano bombę atomową. „Czarny Dom” powiązał później Terytoria z All-World, a King pisał we wstępie do „The Little Sisters of Eluria”, że pawilon, w którym Jack poznaje Sophie, to ten sam pawilon, który pojawia się w tym opowiadaniu.

Na książkę czekano z dużym zainteresowaniem, a wydawca sfinansował jej promocję kwotą 550 tysięcy dolarów. Wydanie w twardej oprawie przez 12 tygodni zajmowało pierwsze miejsce na liście bestsellerów „New York Timesa” i spędziło na niej łącznie 23 tygodnie. W 1985 roku powieść była nominowana do Nagrody Locusa i do World Fantasy Award. Recenzje były podzielone. „Kirkus Reviews” nazwał ją pretensjonalną, przegadaną, psychogotycką i filozoficzną fantasy, choć dostrzegł w niej wciągające sceny. „New York Times” pisał, że książka odziedziczyła najgorsze cechy obu autorów: po Kingu wyliczanie marek, upodobanie do popkultury i powtarzanie zagadkowych fraz kursywą, po Straubie literacką samoświadomość, uczoność i przesadną fascynację skomplikowanymi efektami magicznymi. W Polsce powieść zrecenzował w „Fantastyce” Krzysztof Sokołowski.