Danse Macabre

„Danse Macabre” to książka non-fiction, jeden z kilku tekstów Kinga, które nie są powieścią. Autor omawia horror w druku, telewizji, radiu, filmie i komiksach oraz wpływ współczesnych lęków i niepokojów społecznych na ten gatunek. Sięga do epoki wiktoriańskiej, ale głównie zajmuje się latami pięćdziesiątymi, sześćdziesiątymi i siedemdziesiątymi, czyli okresem obejmującym życie samego Kinga do chwili wydania książki. Pisze swobodnie i nieliniowo, z deklarowaną niechęcią do „akademickiego bullshitu”. Rozważa archetypy, ważnych autorów, typowe chwyty narracyjne i swoją główną teorię „dionizyjskiego horroru”.

Wstęp opisuje wystrzelenie radzieckiego sputnika 4 października 1957 roku, które wywołało u Kinga głęboki strach i stało się jego osobistym wprowadzeniem w „prawdziwy terror”. Dalej wyróżnia archetypy bohaterów horroru: wampira, wilkołaka i „Thing Without a Name”, wywodząc je z „Draculi”, powieści o Jekyllu i Hydzie oraz „Frankensteina”. Po autobiograficznej przerwie omawia horror w radiu, które uznaje za lepsze medium niż telewizja i film, bo wymaga od słuchacza większej pracy wyobraźni, w telewizji, którą ocenia najsurowiej, w dwóch rozdziałach o kinie i wreszcie w literaturze. Gatunek dzieli na terror, horror i revulsion, a najwyżej ceni pierwszy poziom.

„Danse Macabre” i „Jak pisać”: różne pytania

Pierwsze anglojęzyczne wydanie „Danse Macabre” pochodzi z 1981 roku. Książka skupia się na horrorze i sposobach oddziaływania tego gatunku na odbiorcę. Późniejsze „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika” prowadzi bliżej codziennej pracy autora. Obie publikacje można czytać razem: jedna pomaga rozpoznawać tradycję i mechanizmy grozy, druga przygląda się narzędziom opowiadania historii.

Lektura jako mapa zainteresowań Kinga

Najbardziej użyteczne jest traktowanie ocen Kinga jako głosu konkretnego pisarza, z jego gustem i doświadczeniem, a nie jako ostatecznego rankingu horrorów. Wskazane książki i filmy tworzą listę tropów do samodzielnego poznawania. Porównując jego komentarz z własnym odbiorem dzieła, można sprawdzić, co nas niepokoi: temat, oczekiwanie na zagrożenie czy jego bezpośrednie pokazanie. Historyczny zakres książki ma przy tym znaczenie. Brak omówienia późniejszego filmu nie jest oceną jego wartości ani dowodem, że King go nie znał.